De cardioloog keek lief vol verbazing aan.

"Wat zien uw wonden er goed uit!" zei hij, "dat laat wel zien dat u eigenlijk een heel gezond lichaam heeft."

Eigenlijk zonde dat hij zich zoveel jaar zo ellendig gevoeld heeft en wij niet in de gaten hadden dat hij zo ziek was. Zelf riep hij "dat hij oud werd" en daarom geen energie meer had. Maar ja, later bleek dus dat hij veel te weinig zuurstof had in zijn lichaam. En dat er 3 verstoppingen in zijn slagaderen zaten.

Ook de rest van de controle verliep buitensporig goed. En tja, het is een feit, lief is ongelooflijk snel opgeknapt. Het is echt niet te geloven dat hij 6 weken geleden nog op de intensive care lag aan allerlei apparaten en voorzichtig een oog probeerde open te doen om ons te laten zien dat hij er nog was.

De laatste 2 weken is de pijn ook behoorlijk afgenomen, zijn energie toegenomen om over ons humeur maar niet te spreken.

Woensdag ging hij voor de eerste keer naar de hartrevalidatie en ipv dat hij voorzichtig van het ene pionnetje naar het andere liep (wat de opdracht was) ging hij halverwege rennen. Iedere keer als hij bij een pionnetje kwam ging er een belletje af, maar ach, hij hoorde het belletje niet en dacht dat hij achterliep. De fysio stond hem stomverbaasd aan te kijken. Dat was helemaal de bedoeling niet. Toen hij 2 dagen later met gewichten aan de gang moest, overdreef hij natuurlijk ook weer zo dat ik me afvroeg waarom  hij daar nog heen moest. Maar ach, verzekering betaalt, en hij vindt het leuk.

Dit weekend gaat hij in de tuin aan de slag. Dat is hem al een jaar lang een doorn in het oog. En hij gaat behangen. En verven. En dieren schilderen. En met mij mee als ik weg wil. Behalve dan naar Dream Theater. En hij wil alle dingen doen die hij de afgelopen jaren niet meer kon doen.

Kortom: het gaat goed met hem! Het lijkt wel een wonder. Dat iemand zo ziek is (in december durfde ik hem niet eens alleen te laten. Was als de dood dat ik thuis op de grond of zo zou aantreffen) zo snel ook weer kan opknappen. En dat na zo'n zware operatie.

Maar goed, we gaan niet meer achterom kijken, maar vooruit. Lekker genieten van de zomer die voor ons ligt.

Eigenlijk ben ik begonnen met dingen over mezelf op te schrijven toen ik als 25 jarige zo ziek was dat doktoren beweerden dat ik niet lang meer zou leven. De schrik sloeg me logischerwijs om het hart omdat ik 2 kleine kindertjes had. Omdat ik zelf zonder moeder ben opgegroeid was ik bang dat hun hetzelfde lot beschoren zou zijn. Dus besloot ik alles op te gaan schrijven waarvan ik dacht dat het voor hun ooit eens belangrijk zou worden. Want ook mijn kinderen zouden pubers worden en zich misschien afvragen wat voor persoon hun moeder was, wat haar dromen waren, hoe ze over haar eigen kindertjes dacht. En tja, ik wilde dat ze dat zouden weten.

Toen is eigenlijk de drang begonnen om dingen op te schrijven. Ik denk uit angst om vergeten te worden. Maar niet alleen ik, maar ook mensen die onze kinderen, kleinkinderen nooit zouden leren kennen. Oma's, opa's die allemaal zo ellendig vroeg overleden. Verhalen kunnen verteld worden maar er wordt zoveel ook niet verteld. Terwijl dat toch heel leuk en ook nuttig kan zijn. Er waren dingen waar ik zo lang en diep over had nagedacht dat ik gewoon vond dat ik dat moest opschrijven.

En zo'n stukje stuurde ik naar Margriet, die het prompt beloonde met een gouden tientje. De eerste in een rij van 6.

Ik kreeg de smaak te pakken, niet zozeer door de beloning maar door het me herinneren van al die dingen. Want als je iets aan het opschrijven bent komt alles weer boven. En dat vond ik fijn. En het is werkelijk verbazingwekkend hoeveel je dan nog weet. Je leest eens iets bij een ander en denkt: Oh verhip ja, dat heb ik ook eens......

En dan staat alles je weer helder voor de geest. En dat is toch leuk.

Het leek dan ook heel logisch om al die verhalen te bundelen in een boekje dat ook inderdaad is uitgegeven. Het grappige is dat juist de kinderen van mijn liefs broers en zussen dat zo leuk vinden. Omdat het natuurlijk familieverhalen zijn die zij niet zo goed kennen.

De meeste verhalen kennen mijn kinderen natuurlijk wel (duhhh, het gaat over hun) maar er zijn toch ook wel heel persoonlijke dingen waarvan ze het bestaan niet wisten. En ach, ik ben niet echt een introvert persoon (whahaha) dus iedereen mag dat best wel weten.

Maar het leukst vind ik toch de herinneringen daar aan. En dan bedoel ik niet de kolderieke verhalen (die zijn er ook zat) maar echt de dingen zoals ze in de vijftiger jaren gebeurden. Soms denk ik wel eens: wat is nu mijn vroegste herinnering??? En ik denk dat die is dat ik bij mijn vader in het fietszitje zat. Maar het kan ook zijn dat het de foto is die daarvan bestaat. Dat ik het me niet echt herinner maar dat ik aan de foto denk. Want kan je al een herinnering hebben als je een jaar of 2,3 bent?

Toch, als ik mijn eigen verhaaltjes lees zie ik mezelf weer als klein meisje door de straten lopen, naar school gaan, me met onze honden bezighouden, met de boot gaan en een zooi kinderen meenemen etc. Het is alsof ik mijn jeugd als in een film aan me voorbij zie gaan. En tja, daar kan ik enorm van genieten.

Vanavond ontdekte ik op de site van de bieb in Sneek dat mijn eerste boekje is uitgeleend. En ik zou echt graag in een glazen bol willen kijken. Wie o wie heeft mijn boekje geleend? En wat vindt ze/hij ervan? En gaat diegene na deze ook het tweede boekje lezen?

Zelf vind ik het ook leuk om te lezen over het dagelijks leven van iemand. Zou degene terwijl hij/zij mijn boekje leest ook die dingen voor zich zien alsof het een film is? Zouden ze het in 1x uitlezen? Of elke dag een stukje?

Ik moet nog steeds mijn boekjes aanbieden bij de centrale bibliotheek. Laat ik dat morgen eindelijk maar eens doen. Het zou toch gaaf zijn als ze in alle bibliotheken in Nederland zouden liggen. Dan zou ik een dagtaak hebben om te kijken waar ze allemaal wel of niet uitgeleend zijn. Haha, kom ik helemaal nooit meer achter de computer vandaan.

Maar het blijft leuk.

Was vroeger alles beter? Of herinneren we het ons als "leuker" omdat we nog zo jong waren en niet in de gaten hadden hoe onze ouders moesten ploeteren? En vonden we het leuk omdat onze ouders thuis waren en zich met ons bemoeiden. Omdat we toen nog met de hele buurt buiten speelden. Omdat toen alles, zowel lief als leed, gedeeld werd? Tenminste in onze buurt gebeurde dat wel. Ik herinner me tenminste vaag dat mijn tante, die ongelooflijk sociaal was, altijd wel bij een buurvrouw wegkwam "die het moeilijk had" en die even met haar wilden praten. Omdat ze alleen maar luisterde, meeleefde en heel soms raad gaf.

Laatst zag ik bij een medeblogster (tja, waar je je inspiratie iedere keer weer vandaan haalt, haha) over hoe er vroeger gewassen werd. Met een wasbord en later al in een luxe apparaat waar je de was in koken kon maar wat allemaal nog met de wringer werd drooggemaakt. Voor zover dat kon.

Bij ons kwam de wasserij langs. Ik herinner me nog dat ik voor het eerst als meisje van een jaar of 7,8 voor het eerst de lijst in mocht vullen. Lakens, slopen en 6 overhemden van mijn vader. De wasserij kwam het maandag ophalen en woensdag werd alles keurig gewassen, gestijfd en gestreken weer gebracht. Mijn tante vond het belangrijk dat ik dat al vroeg leerde, niet wetend natuurlijk dat tegen de tijd dat ik dat nodig zou hebben er al volautomatische wasmachines waren. Maar ik vond het reuze interessant en deed heel erg mijn best om er "netjes" een kruisje bij te zetten. Niet zomaar dwars door het vakje heen, zoals veel deden, maar keurig netjes binnen het kruisje.

Donderdags kwam er een vrolijk, fluitende slagersjongen met een fiets met een bak erop om de bestelling op te nemen. Vrijdag kwam hij weer om alles wat besteld was te brengen. Wow, dat vond ik ook zo interessant. En altijd grapjes maken met de slagersboy.

De melkboer kwam toen nog langs. Dan moest je met een pan meelopen, ging er een kraantje open en kreeg je melk of karnemelk. Owow, de eerste keer dat ik dat mocht doen! Geweldig! Wat werd ik al een grote meid! En trots knikte ik naar de melkboer, die overigens ook altijd een praatje en een grapje maakte. En ik voelde me zoooo volwassen. Niet wetend dat ik ook hier later niks aan zou hebben. Want alles zit nu in de fles, even naar de supermarkt en klaar.

Eigenlijk wel een beetje jammer. Al die dingen die mij al op vroege leeftijd geleerd werden, allemaal voor nop. Maar ik genoot ervan en vond echt dat ik toen al op weg was om volwassen te worden.

Zaterdags mocht ik met mijn vader mee die zijn vader weer hielp in de groentewinkel. Ik ging dan naar mijn nichtje. Eigenlijk om mee te spelen maar ook daar hadden ze een eigen zaak, een slagerij. En zaterdagmorgen moest zij het vlees brengen naar de dure buurt. En wow, ik mocht dan mee. En dan vond ik ook zo super. En ik wist helemaal zeker dat ik ook "het zakenleven" in wilde. Haha, ja dat wilde ik graag.

Al deze dingen heb ik op film staan, bv. de melkboer bij zijn wagentje met de kraantjes. Het buiten spelen met zijn allen, in de kring op het schoolplein. Eigenlijk geen wonder dat Tresoar, Friesch Historisch Centrum, interesse in deze beelden heeft. Volgende week heb ik een afspraak met hun en als alles goed gaat komen de filmen online.

Leuk.

Leuke bijkomstigheid, Tresoar leent ook mijn boekjes uit. Leuk hè?

Gister kreeg ik een tweet waar ik heel erg blij van werd. Toevallig had ik vorige week nog met een collega gemailed over muziek. Deze college heeft me kennis laten maken met Dream Theater, een fantastische rockband. Ik mailde hem dat Colin Blunstone in Leeuwarden was en dat ik van plan was daar heen te gaan. Voor mijn werk doe ik de theaterpagina voor de Uitbijlage dus ik ben op de hoogte van alles wat hier komt. Dat is dan weer mooi meegenomen.

Colin Blunstone dus. Eigenlijk vreemd dat ik die zo goed vind, want eigenlijk hou ik meer van rock. Maar deze man heeft zooooo'n mooie stem, zo lekker zwoel. Zoals gezegd mailde ik dat naar mijn college die me weer terugmailde dat Kansas in juni in Zoetermeer speelt. Kansas! Ook opmerkzaam op gemaakt door de betreffende collega. Ik had begrepen dat ze geen live tours meer doen, dus had de hoop al opgegeven hun ooit live te zien. Maar nee, er komt nog een concert. In een boerderij in Zoetermeer, lekker knus, want er kunnen maar 500 man in. En van ons werk gaan er zoveel mensen heen, dat wordt hartstikke gezellig natuurlijk en ik kan lekker meerijden. Owow, wat verheug ik me daarop. Zo mailde ik weer naar mijn collega (tja, we mailen wat af eigenlijk nu ik er zo op terugkijk tijdens werktijd) dat het jaar helemaal perfect zou zijn als Dream Theater ook nog in Nederland ging optreden.

En wat denk je???? Ja hoor, gister kreeg ik een tweet dat ze bij het Bospop festival in Weert optreden in juli. Ik werd helemaal gek! Kon het amper geloven. Wow! Eindelijk zou ik ze dan in levende lijve zien. En horen natuurlijk. Jammer dat Mike Portnoy, de beste drummer ter wereld, er niet meer bij is, maar er schijnt ook een hele goede, nieuwe te zijn. Maar dat houden ze nog even stil wie het is. Eerst willen ze de cd af maken. Ik vind het wel best. Waarschijnlijk ken ik hem toch niet. En tja, ik ben natuurlijk wel nieuwsgierig naar hun nieuwe cd, want tja, zonder Mike.....Die had toch een flinke vinger in de pap. Maar ja, ik hoor het vanzelf.

In juli dus. Is het niet heerlijk? Tot ik bij de kaartjes ging kijken. Lieve help, een kaartje kost......198 euro! 't Is wel voor 3 dagen maar dan nog. Want Weert ligt natuurlijk ook niet naast de deur. Nu heb ik toevallig daar in de buurt wel een favo b&b, maar toch. Je moet nog eten, drinken, slapen, erheen, en dan voor 1 kaartje zoveel geld uitgeven. Zo'n weekendje komt je dan bijna wel op 1000 euro of je moet er in je eentje heen gaan. En daar heb ik niet zoveel zin in. Maar potjandoedel, voor 1000 euro zit ik een maand in Portugal! Met mijn lief!

Dus....nog even diep nadenken of ik dit wel zal gaan doen. Misschien kan je ook wel een kaartje krijgen voor 1 dag. Als dat kan.....Dream Theater, here I come!

 

Update: YES YES YES!!!! Emma gaat 1 dag. Joepie!!!!!! Het liefst 3 dagen want potjandoedel Joe Cocker komt, Journey, Foreigner maar ik ga alleen zondag. Speciaal voor Dream Theater. En Thin Lizzy. En de rest neem ik er lekker bij. Heerlijk!!! Gauw b&b regelen.

Voor de lezers die mijn vorige blog niet gevolgd hebben even een terugblik.

1 2/2 jaar geleden werd mijn lief plotseling erg ziek. Nou ja, plotseling, achteraf is hij natuurlijk heel langzaam (zo langzaam dat je het niet merkt) ziek geworden. Hij stortte op zijn werk in en bleek een ernstige hartkwaal te hebben. Sindsdien heeft de ambulance in 1 jaar tijd 6x bij ons voor de deur gestaan. Met al zijn toeters en bellen. En 3x is mijn lief door het oog van de naald gekropen. Het was op een gegeven moment zo erg dat toen de ambulance eens iemand anders ophaalde, onze buren verbaasd waren. Omdat ze dachten dat het wel weer voor mijn lief zou zijn.

Anyway, 4 weken geleden heeft lief een zware operatie ondergaan. En nu? Hoe gaat het nu?

Het lijkt wel een wonder. Het gaat goed met hem! Heel erg goed! Heeft hij de eerste weken natuurlijk heel veel pijn gehad (hij is bijna doormidden gefiekt) omdat zijn borstbeen kapot gezaagd was, toch voelde hij zich al een stuk beter. En je weet gewoon dat je heel rustig moet aansterken. En dat heeft hij gedaan, zich rustig houden. Het bedrijf waarvoor ik werk was zo vriendelijk om mij 2 weken zorgverlof te geven zodat ik mijn lief lekker kon verwennen. En hij zich nergens druk over hoefde te maken. Zijn kleur is weer goed. Hij had zo'n akelige, grauwe kleur en nu is hij nog wel een beetje bleek natuurlijk, maar hij ziet er weer "normaal" uit. Hij is vrolijk (was hij ook wel toen hij zo ziek was maar niet zoals nu natuurlijk) heeft overal weer zin in.

Hij was amper thuis en toen riep hij al "dat hij dat wandje nu ook eens af ging behangen."

Toen hij ziek werd waren we bezig ons huis wat op te knappen en omdat dat toen ook al niet zo snel ging (wisten wij veel) zijn er nog wat klusjes blijven liggen. Er moet nog wat behangen en wat geverfd worden en dan zijn we helemaal klaar. Hoop ik. Denk ik. Want meestal krijg ik al doende weer allemaal andere plannen en wil ik de hele kamer veranderen of zo. Of nog erger.

Volgende week begint de hartrevalidatie en omdat ik ook wat (meer) wil sporten gaan we gezellig samen. Dat is tenminste het plan.

En de lente komt er aan! Ja zeker, Emma heeft al helemaal de lente in het hoofd. De blaadjes komen alweer aan de bomen, de vogeltjes verzamelen zich en zo zijn er nog tal van aanwijzingen die beloven dat de betere tijden er aan komen. En ben ik toch al niet zo'n wintermens (understatement) het afgelopen jaar was natuurlijk helemaal ***.

Dus, de voorlopige verwachting voor de komende maanden: lief weer gezond, huis klaar, lammetjes in de wei, schilderen, schrijven (3e Famke is ook allang weer klaar) en vooral: genieten!

Ik vind het een naar woord: genieten. Misschien wel omdat iedereen het steeds tegen je zegt en op tv hoor je het ook steeds. Die stomme Wendy van Dijk met dat vervelende lachje: "Heb je wel genoten??" 

En dan de reactie: "Ja hoor, ik heb vreselijk genoten."

Brrrr, verschrikkelijk.

Maar ja, genieten is wel leuk natuurlijk. En ook al zullen er wel weer allerlei dingen op ons pad komen waarvan we denken: "Moet dat nou?" ik zie het toch wel optimistisch tegemoet.

Let the good times come!

Mijn mobiele telefoon is stuk! Wat een ellende. Wat ben ik verslaafd geraakt aan dat ding. De batterij is kapoet en nu gaat hij om de haverklap uit. En tja, dat is vervelend natuurlijk met een zieke lief thuis. Ik wil hem wel kunnen bereiken en dan niet 20 minuten bezig zijn om dat ***ding weer aan de praat te krijgen. Dus, een nieuwe batterij besteld. De prijs viel me nog mee alleen duurt het 10 dagen voor het ding er is. 10 dagen!!!! 10 dagen geen telefoon!!!! Ik had niet van mezelf verwacht dat ik dat zo gruwelijk erg zou vinden, dat ik hem zo zou missen. Sterker nog, ik voel me gewoon onzeker zonder dat ding op zak.

Als ik in de auto stap denk ik: "Pfff, ik hoop niet dat ik nu wat krijg. Dan kan ik niemand bellen! Geen ANWB (jaja, ben lid geworden, goed he?) geen lief, geen dochter om te helpen. Hoe moet ik het dan hebben?"

Alsof ik altijd pech krijg. Of een ongeluk. Dit is natuurlijk vette aanstellerij want lieve help, hoe hadden we dat vroeger dan?

En dan nog iets. Ik kan mijn mailtjes niet lezen! Ja, als ik op mijn werk ben en achter de computer zit. Enne, ik kan niet twitteren. Enne, niet bellen. Enne, mijn gps niet gebruiken. Ik voel me diep, diep ellendig!!!

En tja, dan valt je eigenlijk pas op hoe vaak je op dat ding kijkt. Erger ik me aan iemand anders die om de haverklap zijn telefoon pakt, jaja ik schaam me diep, maar ik ben minimaal net zo erg.

En nu ben ik aan het afkicken. Geen telefoon op zak, geen vrolijke muziekjes als iemand belt of als er een berichtje binnen komt, geen vrienden meer, geen...... Wat een aanstelster ben ik he?

Nog zoiets. Met de computer ben ik net zo erg. En mopperde lief dat ik steeds achter de computer zit (en stribbelde ik dan tegen dat hij zich niet zo moest aanstellen en dat ik "zo klaar" was) deze week heb ik niet 1x mijn laptop gepakt. Knap hè?

Nou ja, ik heb wel boven even op de computer van lief wat gedaan. Dan zag hij het niet en kon er ook geen opmerkingen over maken. Snap je? Gewoon even, amper de moeite waard. Dus....

Maar eigenlijk was dat maar een paar keer en niet dagelijks net als anders. Want dat had ik lief beloofd. Om niet een asociaal mens te worden. En minder achter de computer te zitten. Lieve help, wat zijn dat verslavende dingen. En wat heb je daar eigenlijk weinig erg in.

Ik heb me nu dus serieus voorgenomen om me wat beter in acht te nemen. Om niet elke 10 minuten op mijn telefoon te kijken als hij het weer doet. En om niet op de meest onmogelijke momenten achter de computer te zitten.

Dus.

Wat zal ik nu eens gaan doen? Even chatten met mijn nicht uit Nieuw Zeeland, leuk! Oh nee, dat doe je met de computer. Offe, even aan mijn andere nicht uit Canada vragen of....oh nee, weer computer.

Even zoeken of......oh nee, ook weer computer.

In dat geval, dan sms ik even.....oh nee, telefoon.

Op twitter kijken......shit, telefoon of computer.

Wat moet ik in hemelsnaam doen met mijn vrije tijd? Lieve help!

Weet je wat? Ik ga een boek lezen! Een thriller of zo van Nicci en French. Dan ben ik in ieder geval even afgeleid. Van mijn verslaving.

Pffff.

"Hey Julia", zei de man van de ijzerwaren winkel verheugd en hij knikte mij ook vriendelijk toe. Nou doet hij dat altijd als hij ons ziet, dus zo verwonderlijk was dat niet. Toen Julia nog op school werkte als concierge moest ze vaak naar zijn winkel om dingen te kopen zodat ze het spul kon repareren. Had ik al eens verteld dat ze ongelooflijk handig is? En de man vond het maar wat leuk dat een meisje zo geinteresseerd was in boormachines en meer van dergelijke dingen.

Maar vandaag hadden we een speciale missie.

"Ik zag op de deur een mededeling dat je iemand zoekt", zei Julia, "nu, dat papier kan wel weg. Je hebt haar gevonden hoor."

En ze haalde haar (uitgebreide) cv te voorschijn. Zo heeft ze een tijd (zoals ik al zei) bij de school gewerkt als manusje van alles. Ze maakte het dak, ze repareerde de gootsteen, repareerde het speelgoed van de kindertjes etc. etc. Ze heeft een tijdje in de botenbouw gezeten en veel geslepen. Dit was reuze handig omdat ze (net als mama) maar een klein opdondertje is en gemakkelijk voor in het ruim kon werken. Ze heeft bij een houtzagerij gewerkt, een meubelmaker en dit allemaal via haar contract bij een uitzendbureau. Ze had dus een cv van hier tot weet ik veel.

De man keek steeds blijer.

"Dat ziet er goed uit", zei hij, "en ik zie dat je ook nog een heftruck certificaat hebt. Wow, een meid met ballen!"

Hij bekeek haar cv nog eens en keek haar glunderend aan.

"Zo dat ziet er goed uit zeg,"zei hij, "het is maar voor 24 uur. Is dat geen probleem?"

"Nee hoor, dat is mooi", zei Julia, "want dat wil ik ook graag."

Tja, ze is nog steeds bezig met iets voor zichzelf te beginnen en een basis inkomen heb je natuurlijk nodig. En om een bedrijf te beginnen moet je wel  de tijd hebben om dat uit te bouwen en dat had ze niet toen ze nog in die rot fabriek 50 uur per week aan het werk was. Vandaar dat 24 uur perfect was.

"Maar soms is het wel meer", zei de man weer en keek Julia eens peilend aan.

"Prachtig," zei Julia, "geen enkel probleem."

Toen ging hij haar vragen stellen. Heb je wel eens dit en heb je wel eens dat? En op alles zei ze: "Ja hoor, heb ik allemaal gedaan."

En het was nog waar ook. Dat heeft ze echt allemaal gedaan.

De man nam afscheid met de mededeling dat ze het gingen bespreken. En als ze "goedgekeurd" werd zou er de volgende dag een vervolggesprek volgen.

"Okay," zei Julia, "dat is prima. Nou, dan zie ik je morgen wel weer hè? Tot morgen hoor."

"Tot morgen," zei de man.

Ik moest er wel om lachen. Van wie heeft dat kind dat toch?

Enne? Wat denken jullie? Kat in het bakkie?

Ik hoop het zo voor haar. Ze heeft zo lang (ook nu nog) werk gedaan wat ze helemaal niet leuk vind. En deze job is zo geschikt voor haar.

Lekker in de winkel, met mensen omgaan en tja, een ijzerwaren winkel is toevallig haar favo winkel.

Dus, wordt vervolgd. Hoop ik.

Toen Julia een jaar of 14 was en haar zusje 6 gingen we met zijn allen naar de dierentuin in Emmen. Saskia mocht bij de pinguins de beestjes een visje geven. Maar omdat ze dat niet durfde deed Julia dat. En sindsdien is ze helemaal gek van pinguins. Lekker gemakkelijk want je hoeft nooit na te denken over een origineel cadeau. Elke pinguin is welkom. Of het nu een beker, een pen of een knuffel is, het is altijd goed.

Toen ze dan ook slaagde voor een examen werd ze doodgegooid met pinguins. Ook gebeurt het dat als één van haar vriend(in)en een leuke kaart zien van een pinguin ze hem spontaan opsturen. Altijd leuk natuurlijk.

Maar inmiddels is de pinguinverzameling behoorlijk gegroeid. En tja, zo eens in de zoveel tijd moet het hele zootje schoongemaakt worden. Enne, is dat zo'n werk? Jaaaaaa, kijk maar mee.

Ze heeft ze bv. voor haar raam staan. Ook het glas in lood werkje is van haar hand.

 

   

 

                                    Maar ook bovenop de kast

 

   

 

                     Als ze gaat poetsen liggen ze op haar bed

 

   

 

           En als ze te stoffig worden gaan ze (in gedeeltes) in bad

 

           

 

En dan te bedenken dat ik zo mijn best heb gedaan om ze normaal op te voeden.

Mijn opa kwam uit een groot gezin. Ik geloof dat er een stuk of 13 kinderen waren die allemaal ook fraaie namen hadden. Waarschijnlijk hadden mijn overgrootvader en -moeder weinig fantasie want er was een Boukje, Sjoukje, Sjouke (jongensnaam) Jouke, Joukje. Mijn opa was de jongste van het hele stel en om heel eerlijk te zijn: het was een nare man.

Overal bemoeide hij zich mee en overal had hij commentaar op. Na het overlijden van mijn oma kwam hij bij ons in huis en toen was het voor mij uit met de pret. Ik mocht hem niet en hij mij denk ik ook niet. Hij kon me tenminste zo vies aankijken en dan kwam er een sneer. Maar ach, als iemand altijd zit te zeuren doet het je niks meer. Dat was dus wel weer gemakkelijk.

Ook voor mijn vader was het niet een gemakkelijke man. Hij ging vrolijk naar mijn vaders kantoor en riep dan door de ruimte "dat hij de kapper besteld had want pa zijn haar werd wel wat lang!" En daar zat mijn vader dan, de directeur werd op zijn nummer gezet door zijn vader. Ja, dat was balen.

Het was ook een dominante man. Alles moest zoals hij het in zijn kop had. Dit tot ergernis van ons allemaal. Toen hij pas bij ons was zei hij "dat hij mij zo vrolijk vond. Altijd aan het zingen, zo leuk." Na een week vroeg hij "of ik mijn kop ook kon houden want hij werd er helemaal gek van!"

En dan zeurde hij net zo lang door tot ik mijn mond maar hield. Of probeerde te houden.

En zo ging het nog even door.

Groot was dan ook mijn vreugde toen ik zijn zus, tante Joukje, ontmoette. Want, haha, dat was precies zo'n type. Haar wil was wet en aangezien mijn opa de jongste was moest hij naar haar luisteren. Vond zij. En ik ook trouwens. Ik genoot van dit schouwspel. Zo'n klein dik oud wijfje, die met haar vingers knipte om mijn opa te laten vliegen. Haha, geweldig.

1x per maand ging hij een weekend naar haar toe. Ja, ook dat was verplicht. En dan liep hij als een hondje achter haar aan want zij had duidelijk de broek aan en hij niks te vertellen. Ja, dat deed mijn verstoorde gemoed goed, heel goed.

Nu gebeurde er in het leven van tante Joukje helemaal niks, echt helemaal niks. Ze woonde aan een vrij drukke straat en ook daar gebeurde, zoals zij het zo fraai zei "geen donder". Hoe ze ook wachtte terwijl ze voor het raam zat en naar de straat keek. Uren zat ze in afwachting van.....tja, waarvan? Er gebeurde nooit wat.

Op een keer was mijn opa op bezoek. De telefoon ging en omdat hij toch al niet zo vaak ging bleef tante lang kletsen. Ondertussen zat mijn opa in haar stoel voor het raam naar buiten te koekeloeren.

Na een vrij lang gesprek legde tante de hoorn op de haak en liep naar haar plekje voor het raam. En wat zag ze????? Een ambulance, vlak voor haar deur, reed weg!

"Wat is er gebeurd?" riep tante verbijsterd uit.

Mijn opa haalde zijn schouders op. Och, niets bijzonders, iemand was niet goed geworden op straat en toen hadden ze er een ambulance bij gehaald. Hoezo?

Tante werd zowat gek. Potjandoedel, gebeurde er eens iets, was ze aan het bellen. En had ze het heel theater gemist! En waarom had mijn opa haar niet gewaarschuwd? Dan had ze het gesprek afgebroken om achter haar raam alles goed te kunnen zien.

Haha, het hele weekend hebben ze daar ruzie over gemaakt. De bazige, boze tante tegen mijn al even bazige opa. Wat een rot weekend moet dat geweest zijn. En wat gunde ik het hun, allebei! Stelletje zeikerds.

Mijn lief was nou niet bepaald het liefste jongetje in de klas. Hij was de oudste van 10 kinderen en zijn vader werkte aan de wederopbouw in Amsterdam en was alleen weekends thuis. Moeder was veel te lief voor al dat spul en liet een boel gaan. Volgens mij moest ze stiekem, diep in haar hart, ook wel vaak lachen om alles wat haar kroost uitspookte. Lief had dus redelijk vrij spel om van alles uit te halen.

Nu had je vroeger van die houten banken met een inktpotje. De grootste vreugde was, als je bij een andere leraar de inkt op mocht halen. Dat was leuk, kon je even legaal door de school lopen terwijl iedereen in de klas was. Mijn lief had iets met die inkt. Echt. Op een keer zei hij tegen de leraar (waar hij een afschuw voor had en omgekeerd) dat de inkt op was. De leraar liep naar zijn bank, keek naar het lege inktpotje en vulde het. Maar terwijl hij zich omdraaide dronk mijn lief de inkt op. En riep naar de meester dat zijn inkt op was. Tot 3 keer toe herhaalde dit zich. Dit tot grote vreugde van de rest van de klas natuurlijk.

Een andere keer, toen de leraar hem vals beschuldigde (nou ja, hij kreeg gewoon overal de schuld van wat meestal ook wel het geval was) gooide hij de inkt over de leraar heen. Die 's avonds natuurlijk bij moeders thuis zat en zijn beklag deed.

Liefs broer, die in een lagere klas zat, hoorde vaak vanuit zijn eigen klas het tumult in de klas van lief. Dan was hij weer bezig en de klas joelen natuurlijk.

"Dat is mijn broer," zei hij dan trots.

Het gebeurde ook wel dat de leraar achter lief aan zat. Maar die was razendsnel en de leraar kreeg hem, tot hilariteit van de rest, niet te pakken. Hoe pissig hij ook werd! Op een mooie zomerdag, toen de grote ramen openstonden, zat hij ook weer achter lief aan. Lief sprong door de ramen en joelde buiten: "Ha, je kan me lekker toch niet krijgen." Wetende dat hij 's avonds op zijn kop kreeg omdat de leraar natuurlijk zijn beklag deed bij moederlief. Die moet toch ook wel eens wanhopig zijn geweest met zo'n kind.

Op de vraag waarom hij dat toch allemaal deed, zei lief: "Tja, ze ruiden me op. Ze zeiden dat ik dat niet durfde en dat durf ik best."

Toen lief later door een psychiater werd onderzocht omdat de leraar dacht dat hij hartstikke gek was, meldde die dat lief "compleet normaal was." Haha. Hij had alleen de pest aan school. En aan de leraar. En hij wilde buiten spelen.

Nu was ik zelf ook niet zo'n engeltje op school. Ik kon goed leren en verveelde me dood, waardoor ik uitdagingen zocht. En vond. Maar zo erg als lief was ik toch echt niet. En zeker niet op de lagere school. Nee, mijn glorietijd was echt op de Havo.

En onze kinderen? Het zal je verbazen. Onze kinderen waren nooit lastig op school, maakten braaf hun huiswerk (echt waar! en dat hebben ze niet van mij. En over lief wil ik het niet eens hebben) en haalden zonder problemen hun diploma's . Wat een zegen! Waar hebben we het aan verdiend...

Ze zeggen dat het een generatie over slaat. Nu, dat wordt dan lachen met onze kleinkinderen. Daar zijn wij dan in ieder geval niet verantwoordelijk voor. Haha.

Mijn kinderen heb ik altijd geleerd dat het belangrijk is dat in bv. een wedstrijd de beste wint. De snelste schaatser (om maar eens in mijn eigen straatje te blijven) hoort te winnen, de beste voetbalclub hoort de meeste goals te maken. Je moet hard werken om iets te bereiken. Tja, dat heb ik hun altijd zo geleerd. Is wel niet helemaal gelukt (ook niet altijd waar, soms wint iemand door mazzel, zo balen als je niet gelijk hebt) want vooral mijn zoon had veel moeite met verlies.

De allereerste keer dat hij een voetbalwedstrijd uit mocht zien op een avond was een "veilige" wedstrijd. Nederland had zich al voor het een of ander belangrijk evenement geplaatst en het waren 2 buitenlandse teams die nog een wedstrijd moesten spelen. Ik heb geen idee meer wie het waren maar een van hun maakte zoveel goals (ik geloof een stuk of 12) dat Nederland eruit lag. Niemand, ook wij niet, had dit verwacht. Maar lieve help, wat had mijn 8-jarige zoon ongelooflijk de pest in. Hij kon al niet tegen verlies. Wilde ook nooit een spelletje leren want als je kon verliezen vond hij er al niks meer aan. Maar deze nederlaag was te veel voor hem. Stampend van woede liep hij de trap op naar zijn kamer om de deur met een harde klap dicht te slaan. Ik werd me toch een portie kwaad. Potjandoedel, het was de bedoeling dat het een speciale avond voor hem was. Hij was zo trots geweest dat hij nu eens een wedstrijd 's avond uit mocht zien en nu was het zo'n teleurstelling geweest. En boos zat hij, met de armen stijf over elkaar, op zijn bed. Ik riep hem toe dat hij zich niet zo moest aanstellen en voegde er opvoedkundig aan toe dat hij tegen verlies moest kunnen.

Het joch ging voor me staan en brieste: "Het is allemaal JOUW schuld!"

Huh? Mijn schuld? Ik? Die niet eens van voetbal hield? Hoe kon het nu mijn schuld zijn.

"Ja", riep hij uit, "Van jou mocht ik de wedstrijd zien. Als dat niet had gemogen had ik gewoon lekker geslapen en dan was ik nu niet boos geweest!"

Tja, tegen dergelijke kinderlogica kon zelfs ik niet op.

Maar nu even de hand in eigen boezem. Hoe zit het met Emma zelf? Nu, ik kan jullie melden dat het kind het niet van vreemd heeft. Nee, ik kan daar niet tegen. Als ik vind dat een club moet winnen, dan moeten ze dat ook doen. Anders heb ik ook de pest in.

Tegenwoordig word je doodgegooid met al die zangwedstrijden en dansen en weet ik wat nog meer. Julia, onze nog thuiswonende dochter, vindt dat helemaal geweldig. Dus uit nood kijk ik met haar mee. En ben zo partijdig als ik weet niet wat. Neem nu bv. dat schaatsgedoe op vrijdagavond. Er zijn echt mensen bij die kunnen voor geen cent schaatsen, maar dan vind ik ze zo sympathiek. Zoals die K1 bokser. Wat een leuke vent! En dat hij niet kan schaatsen....boeien! Hij moet gewoon volgende keer weer meedoen. En dat stomme model, die Kim, wanneer gaat die nu eens naar huis? Wat een trut! En stond ze de afgelopen keren in de skate off, deze keer wist ik zeker dat ze eruit ging. Maar nee hoor, gaat ze ineens goed schaatsen. Gatver, wat had ik de pest in.

"Ja maar ze schaatste goed", zei lief, die natuurlijk valt voor een mooi kopje.

"Nou en", zei ik, "ik vind het een dom wicht. Laat ze dus maar gauw ophoepelen."

Ook met the Voice. Ja, daar keek Emma ook naar. Het was zelfs een van de weinige programma's waar ze voor thuis bleef. En dat gebeurt echt niet vaak. Ik was pas tevreden toen mijn favoriet ook won.

"Leuk programma," zei ik tegen lief. In de wetenschap dat ik het een waardeloos programma had gevonden als een ander had gewonnen. Dan had ik net als mijn zoon indertijd ook boos naar boven willen lopen en met deuren gaan smijten.

En wie wil ik dan dat wint? De beste? Welnee, de leukste.

Het eerste programma waar ik aan denk als mijn vroegste tv herinnering is Dappere Dodo (kent iemand het?) een poppenfilm. Ik weet zelfs nog dat wij als een van de eersten in de buurt tv kregen. Zo'n klein onooglijk apparaat zoals je nog vaak ziet in oude films, maar lieve help, wat waren we er blij mee. Hij kwam op een woensdagmiddag toen, jawel, dappere Dodo erop was. En mensen, wat was ik blij!

Vanaf toen kwamen er elke woensdag- en zaterdagmiddag kinderen bij ons tv kijken. Ze kregen dan limonade en wat lekkers en moesten daar 1 cent voor betalen. En wie mocht die innen? Jawel, Emma stond bij het hokdeur om het spul binnen te laten en de cent in ontvangst te nemen. En daar werd ik eigenlijk wel een braakmiddel door. Want weet je, ik had me toch ineens een macht. Ik kon iemand gewoon weigeren! Zeggen: "Nee, jij bent niet lief voor me geweest deze week! Ga maar weer weg!"

Geen haan die daar naar kraaide, want mijn tante controleerde dat niet. Die telde de neuzen van de kinderen en deelde daarnaar allemaal heerlijkheden uit. En of Pietje of Mientje er niet tussen zat, daar bemoeide ze zich niet mee.

Nu was ik gelukkig niet zo erg hardvochtig hoor, maar ik wilde in het vervolg wel mee doen met alle spelletjes die in de buurt gespeeld werden. En omdat ik nogal een haantje (of eigenlijk een kippetje) de voorste was, wilde ik niet op de achtergrond blijven maar heel erg op de voorgrond. Wow, gouden tijden waren het.

Maar dat waren het sowieso. Wie herinnert zich nog het heerlijke buiten spelen, met rover en politie spelen tussen "de hokjes". Dat waren de fietshokken die bij de flats hoorden en dat waren smalle paadjes waar je je heerlijk kon verstoppen. En hoelahoep met je liefste vriendin. Of met een hele ploeg knikkeren.

Ik was daar bar slecht in, maar had 2 vriendjes waar ik al eens eerder over geschreven heb, die daar heel goed in waren. En als ik bijna "blut" was, dan zorgden zij er wel weer voor dat mijn knikkervoorraad weer werd aangevuld. Tot ik weer blut was. Hetgeen geregeld gebeurde, haha.

Maar ik dwaal lekker af. Kennen jullie ook nog programma's als Ivanhoe. Wat was ik daar weg van. Ten eerste het romantische verhaal over een ridder, pffff, heerlijk zwijmelen. En een jonge Roger Moore, tja, dat zag ik zelfs al klein kind al dat dat een lekker ding was. En het begon dan met zijn schildknaap (ook al zo'n leuk joch) die voor hem uit reed en dan luid riep: Ivanhoeoeoeoeoeoeoe. Ik zat vastgeplakt op mijn stoel van pure bewondering.

En Fury, het zwarte paard vond ik ook zo verschrikkelijk mooi.

Ja toen had je alleen nog op woensdagmiddag een uurtje tv en op zaterdagmiddag. En dat waren gouden uren voor mij.

Nooit verwacht dat ik later zo de pest aan tv zou hebben. Maar ja, we hadden toen ook nog geen computers. Haha.

And the winner is........

 

Ann van Choices heeft dik gewonnen omdat ik 3 van haar ideeën tot eentje heb gemaakt. Zodra Marjan tijd (en zin) heeft hoop ik dat ze het in mijn kop (nou ja, niet mijn kop maar de kop boven de blog natuurlijk, duuuuh) wil zetten.

Ik heb gekozen voor: Emma, haar gedachten, verhalen en memories.

Dus Ann, als je me in een privémail even je adresgegevens geeft en de keuze voor welk boekje je wilt hebben, zorg ik ervoor dat je zo snel mogelijk een gesigneerd exemplaar krijgt.

Ik hoop dat je het met veel plezier leest. En goed bewaren hoor, want als ik beroemd ben dan is het een collectors item. Haha.

 

Ik werd al jong helemaal voorgelicht. Mijn tante weigerde het ooievaarsverhaal (voor die tijd echt heeeel vooruitstrevend) en aan de hand van plaatjes liet ze me het hele gebeuren zien. Ik was in shock. Dat deden mensen toch niet? En zeker mijn vader niet! Mijn moeder (die al een aantal jaren weg was) okay, die deed dat misschien wel, maar mijn vader, lieve help, mijn vader......die deed dat niet. Echt niet. En ik was ook wel een beetje boos op God. Want had tante niet verteld dat God het allemaal zo mooi gemaakt had. Nou, ik vond het helemaal niet mooi en vond het knap stom van God dat hij dit bedacht had. Had dat nu niet anders gekund?

Het hield me uit de slaap en ik probeerde van alles te bedenken. Ik weigerde echt te geloven dat mijn vader, niet de eerste de beste maar mijn vader, zulke dingen deed.

En na lang nadenken was ik er uit. Had tante niet verteld dat het zaadje van papa bij het eitje van mama moest komen? Nu, waarom waren dan al die halsbrekende toeren nodig? Het kon toch ook zo zijn dat papa's zaadje bij hem weg ging terwijl hij lief en onschuldig lag te slapen en zo al kruipend door het bed heen bij het eitje van mama kwam? Het kon toch? Zo moest het toch? Anders konder er toch geen kindertjes komen? En ik was ook weer verzoend met God. Zie je wel dat die niet zulke dingen bedacht? Nee, dat waren mensen geweest, slechte mensen die zulke dingen deden. En die gaven dan God daar de schuld van, bah!

Lieve help, wat een opluchting! Want zo moest het gebeurd zijn! Echt waar, zo waren wij verwekt. Het kon niet anders, het moest wel zo!

En ik kon mijn vader weer gewoon aankijken zonder het gevoel van toch wel een beetje walging. De ochtend na mijn fantastische oplossing kroop ik bij hem op schoot (was nog erg, erg jong hoor) sloeg mijn armen om zijn hals en gaf hem een klappende zoen. Hij was weer helemaal mijn eigen, vertrouwde papa die echt niet van die rare dingen deed. Ook niet om kinderen te krijgen. Echt niet.

Later kwam ik erachter dat mijn moeder al een paar maanden zwanger was toen ze trouwden. Nee hoor, mijn ouders deden dat niet, echt niet! Haha.

 

Toen ik besloot om een nieuwe site te maken heb ik natuurlijk wel over van alles nagedacht. Nu hoef ik dat gelukkig niet alleen te doen maar heb hulp gehad van Marjan (van Marjans place) die een prachtige kop en achtergrond voor me heeft gemaakt. De kop vind ik echter een beetje kaal. De naam Emma gilt om aanvulling vond ik. En toen begon de ellende. Met Julia, mijn oudste dochter, even overlegt en dat resulteerde in de meest vreselijke lachsessies omdat we de idiootste dingen bedachten. Waarvan ik Emma, de idioot, nog het meest toepasselijk vond.

Na een chatsessie met Marjan, die ook de fraaiste dingen bedacht, kwam ik op het volgende. Ik dacht: laat ik eens de hulp inroepen van de puntlezers. Wat vinden jullie nu toepasselijk om daar bij te zetten? Ik wacht jullie inspiratievolle inzendingen met spanning af.

En staat er ook iets tegenover? Tja, natuurlijk, na lang nadenken kwam ik op het volgende: wie de meest toepasselijke, leuke en alles omvattende tekst onder mijn naam bedenkt krijgt een gesigneerd boekje van mijn tweelingzusje Famke. En dan mag je kiezen uit: Famkes Weblog of haar tweede boekje Famke gaat worldwide.

Doe jullie best. Ik wacht in spanning af.

Ons eerste huis was een flat. Niet zo groot, 3 verdiepingen had hij maar wij hadden de mazzel dat we een benedenverdieping kregen. Ja zeg, je zal in het midden zitten. Dan heb je bovenburen, onderburen en met een beetje pech ook nog aan beide kanten buren. Dan zit je lekker opgesloten.

Wij waren heel blij met het huisje (je eerste huis he?) en hadden alleen naast ons buren waar we goed mee op konden schieten. Niet teveel maar gewoon leuk. Af en toe werd de buurman dronken, nou ja zeg maar straalbezopen, en het enige wat hij dan deed was op het balkon trompet spelen. Midden in de nacht. Maar omdat hij verder geen lastige dronk over zich had (wij hadden er in ieder geval geen last van) maakten we ons daar ook totaal niet druk over. En hij speelde ook nog wel leuk trompet. Dus.

Toen kregen we nieuwe bovenburen. Jonge mensen met een dochtertje die ongeveer net zo oud was als ons zoontje. Ze speelde vaak bij ons. Of liever gezegd: ze speelde altijd bij ons. Erik (mijn zoontje) speelde eigenlijk nooit bij haar. Maar ach, dat viel mij toen helemaal nog niet op. Ik vond het wel gezellig die twee kleintjes die zo veel lol hadden. Wel vond ik het raar dat ze alleen kwam. Ik bedoel, ze klepperde aan de brievenbus en dan was er geen moeder te bekennen. Nou ja, suste ik mezelf, ze hoeft alleen maar de trap af en dan is ze er, maar toch. Stel dat ik er eens niet was. Ging het meisje dan weer naar boven? Of ging ze op avontuur uit?

Maar ach, ik maakte me ook daar niet zo druk over. En dat ze ook steeds bij ons bleef eten, ach, als die ouders dat goed vonden, ik vond het geen probleem.

Tot we er natuurlijk toch op een goed (of kwaad) moment achterkwamen. Pa was een stevige drinker en dat deed hij het liefst in de kroeg. En moederlief ging met hem mee. En dan sliepen ze overdag hun roes uit. En waren blij dat hun kind bij iemand anders terecht kon. En daar eten kreeg want hun geld hadden ze verzopen.

Wat een vreselijke situatie! En om het nog erger te maken kwam er nog een kindje bij. Soms probeerde ik er met de moeder over te praten maar ik begreep al snel dat het probleem veel dieper zat. En dat ik me er niet mee moest bemoeien.

Maar er gebeurden dingen die me vreselijk tegen het borst stootten. Zo viste ik het oudste meisje geregeld van straat. Dan was ze daar in haar eentje aan het spelen. Maar wel bij een drukke weg, een spoorwegovergang en een sloot. En om daar een kind van 3 alleen te laten spelen....

Ook klepperde ze soms aan de deur en vroeg aan Erik of hij zijn eten wilde ruilen voor haar lolly. Nu, dat wilde Erik wel. Lolly's kreeg hij niet veel en als hij honger had kreeg hij toch wel te eten. En ik liet het toe. Want ik begreep dat er weinig regelmaat was in het leven van de kleine meid. Met haar kleine zusje ging het ook niet zo goed. Ze was veel ziek. Eigenlijk was het een bleek, uitgemergeld kind. En ik maakte me daar druk over. Hero (mijn lief) zei dat het kind ook gewoon ziek kon zijn. Dat het helemaal niks met slechte ouders te maken hoefde te hebben. En soms geloofde ik hem,  maar meestal niet. En ik wilde de kinderbescherming inschakelen.

Hero werd boos. Ja zeg, wij kregen er zelfs ruzie om. Maar Hero vroeg of je de kinderen echt hielp door ze uit huis te plaatsen. En of de ouders echt zo erg waren? Was het niet alleen het drankprobleem van de vader? Wat opgelost kon worden?

Ik zat er vreselijk mee. Wat moest ik toch doen? Moest ik wat voor de kinderen doen of me er gewoon niet mee bemoeien. Ik sliep er niet van.

Op een dag vroeg de buurvrouw of ik op het jongste kindje wilde passen. En toen ik haar uitgemergelde lijfje beethield wist ik het zeker. Ik ging de kinderbescherming bellen. En de buurvrouw en Hero konden de pot op!

Ik kreeg nog wat aanwijzingen van de buurvrouw over het flesje van de kleine meid en ze drong er op aan dat ze echt moest drinken. Ze was net uit het ziekenhuis ontslagen omdat ze uitgedroogd was geweest.

Daar stond ik. Ik had wel vaker kindertjes gezien die uitgedroogd zijn. Dat kan door een simpel griepje al gebeuren. En de kinderen zien eruit alsof ze een aantal jaren in een kamp hebben gezeten. Ik besloot in ieder geval om niet dezelfde dag de kinderbescherming te bellen, maar er toch nog eens goed over na te denken.

Toen ik het kindje verschoonde zag ik schrale, rode billetjes. Maar is dat een teken van verwaarlozing? Of kwam dat nog van het uitdrogen? Van het ziek zijn?

Ik knuffelde het kleine, bleke kindje en mijn hart brak. Wat moest ik toch? Moest ik nu wel of niet wat doen?

Op een gegeven moment had ik het kindje op mijn arm en we stonden voor het raam. Ik wees haar: kijk een koolmeesje. En zie je de trein? En kijk eens, een hondje. En wie loopt daar? Kijk eens, mama!

En het bleke koppie leefde helemaal op en ze begon heen en weer te bewegen. En ze probeerde te zwaaien terwijl ze verrukt uitriep: "Mama! Mama!"

En ook mama was blij haar kindje weer in de armen te kunnen sluiten.

Ik werd er helemaal ziek van. Dit had ik nog niet eerder gezien. Dat de moeder haar kindje liefdevol knuffelde. En dan het verruktje gezichtje van het meisje die haar armpjes om haar moeders hals sloeg en lekker vertrouwd tegen haar aan leunde. En dit wilde ik uit elkaar halen?

Wat was ik  blij dat ik naar mijn wijze Hero had geluisterd en niks had gedaan. Er waren ongetwijfeld problemen die snel opgelost moesten worden, maar de kindertjes kwamen wat mama betreft geen liefde tekort. En dat is toch het belangrijkste.

Na een tijdje gingen onze buren scheiden, de buurvrouw trouwde opnieuw, kreeg nog 2 kindertjes en het ging hun heel goed. De buurvrouw was gelukkig met haar nieuwe en normale man, en de kinderen blaakten van gezondheid.

Pffff, wat een dilemma. Wat ben ik blij dat ik geen rechter ben in voogdijzaken. Wat kan je je vergissen!

Mijn nicht woonde in Winschoten. Nu was ik dol op haar en mocht gelukkig in mijn jonge jaren vaak bij haar logeren. In die periode was ik veel ziek en als ik weer moest aansterken ging ik naar haar toe. Mijn tante bracht me dan met de trein. Ook al zo'n belevenis, met de trein! Helemaal naar Winschoten! Een wereldreis waar ik altijd met volle teugen van genoot.

Omdat mijn gezondheid nogal te wensen overliet was de reis meestal te lang voor me. Ik werd dan misselijk en nog meer akeligheden en mijn tante loste dat op door op het Groninger station uit te stappen en een trein later verder te reizen. Maar ja, wat moest je zolang op het station doen? Nu was mijn tante een inventieve vrouw die ook vooral mijn belang op het oog had. Door mijn ziek zijn was ik ook een waardeloze eter, dus alles wat vrijwillig en zonder problemen naar binnen ging was mooi meegenomen. Mijn slimme tante nam mij dus mee naar de stationsrestauratie waar ze de allerheerlijkste kippensoep hadden. In zo'n mooie, grijze bowl werd die dan bij je gebracht. Door een ober die dan ook nog voor je boog. Reuze interessant hoor en jammie, wat smulde ik dan. Dat bakje kippensoep was voor mij altijd het hoogtepunt van de reis.

Op een keer gingen we weer met de trein. Ik was niet eens ziek en snapte ook niet helemaal waarom we nu daar heen gingen, maar protesteren deed ik niet. Daarvoor vond ik het allemaal veel te leuk. Maar mijn tante deed raar vond ik. Ze was zo zenuwachtig, zat maar op haar horloge te kijken en toen we in de stationsrestauratie zaten (het hoogtepunt notabene!) deed ze ook al zo raar.

Nu had ik nog niet de leeftijd dat ik probeerde om iemands humeur te peilen dus ik slobberde lekker mijn bakkie kippensoep op. Ondertussen liep mijn tante naar de telefoon (jaaaa dat moest toen nog, aan de ober vragen of je even mocht bellen) en toen ze weer terug kwam was ze zoooo blij. Wat bleek? Haar dochter, mijn nicht dus, had een baby gekregen. Dus daarom was tante zo nerveus! Jawel, een dochtertje, ze was er nog maar net. Dus als we in Winschoten aankwamen konden we meteen doorstomen naar het ziekenhuis om de nieuwste aanwinst te bewonderen.

Mijn tantes blijdschap was wel een beetje besmettelijk. Ja ik wilde best vrolijk mee doen hoor. Ondertussen bedacht ik me dat mijn nicht "het" dus ook had gedaan. Vond dat nog wel een beetje bedenkelijk want ik was nog maar net voorgelicht. En het idee dat mensen dat deden, tja, daar moest ik nog wel even aan wennen.

Maar een baby geeft natuurlijk altijd veel vreugde. In de latere jaren mocht ik vaak op haar passen en ik was dan ook dol op het kleine mokkeltje.

Waarom dit verhaal? Het is vandaag precies 51 jaar geleden. En gek he? Maar elk jaar denk ik er aan. En dan vooral aan de kippensoep, die daar zo lekker was.

Wat is er nu eigenlijk zo leuk aan bloggen? En is bloggen op zijn retour? Enne, kan het mij wat schelen dat het op zijn retour is? Nou nee, echt niet. Ik vind bloggen gewoon leuk! En waarom? Tja, geen idee.

Vanaf klein kind vond ik het al heerlijk om al mijn belevenissen op papier te zetten. Om te zien dat de werkelijkheid net zo mooi, zo niet nog mooier, kan zijn dan de fantastiewereld waar ik ook geregeld in verdween. Heerlijk, lekker wegdromen naar een heerlijke plaats waar ik de baas was. Nu denk ik iets genuanceerder over baas zijn (blegh, wat een rot woord: baas) ik moet er eigenlijk niet aan denken, maar als je nog in de leeftijd zit dat je naar iedereen moet luisteren (je ouders, de leerkrachten, de dokter etc etc) is het heerlijk dat er ook naar jou geluisterd word.

En misschien vind ik dat wel het leuke van bloggen: dat er naar je geluisterd wordt. En dat je zelf ook bij anderen kunt kijken en daar lekker selectief in kunt zijn. Die vind ik niks aan, die ook niet, maar die wel en die ook. Je beledigt niemand als je stopt met lezen en degene die je leuk vindt, daar word je vriendjes mee. Mooi systeem toch?

Wat ik ook zo leuk vind is dat het voor de anderen ook geldt. Ze kunnen bij me komen kijken en dan beslissen of het wel of niet interessant is. Zonder woorden. Je merkt er als het ware geen moer van. Mooi toch?

Nu hoop ik natuurlijk wel op een schare trouwe lezers en de tijd zal het leren.

En wat ik hier allemaal op ga zetten? Tja, daar heb ik natuurlijk ook lang en diep over nagedacht. Ik zet er gewoon op waar ik zin in heb. Herinneringen, mijmeringen, misschien zelfs wel een gedichtje. Jaaaa, dat heb ik ook in een grijs verleden nog gedaan. Gedichten geschreven. In een moeilijke periode toen ik nog een puber was. Loodzwaar waren die dingen, haha, als ik ze nu lees, jeetje, dan moet ik er toch wel om lachen. Wat kan je dramatisch doen op die leeftijd. Maar ach, je groeit natuurlijk wel door die dingen. En omdat het allemaal op papier staat vergeet je het ook net meer. En dat, mijn dierbare toekomstige lezers, vind ik nu het leuke aan bloggen.